Sessizlik

Yeni bir yazıya daha başlamanın inanılmaz gerginliği ile karşınızdayım...

Aslında içimden yazmak geçmiyor, daha doğrusu birçok şey yazmak geçiyor ama toparlamakta güçlük çekiyorum.

Tabii ki ben de haftayı Soma felaketi ile geçirdim.

Uzaktan bu felaketi takip etmekse çok daha farklı bir duygu.

Çünkü burada sen acını yaşamaktansa olanları anlatmaya çalışıyorsun buradakilere ve yabancı basın da tüm yaşananları gösterdiği için herkes olanların farkında... Merak ettikleri bir şey yok, yalnızca ayıplayacak birini arıyorlar. O da sen oluveriyorsun bir anda. Herkes hayretle izlediği tekmeleri, tokatları, söylemleri anlatıyor. Keşke hepsi montaj diyebilsek... 

Örneğin Van'da da yaşamadık mı benzer rezaleti? 

İşte bu sebepten, kısaca, iyi olduğumu, utanarak söylemek istiyorum.

Yaptığım şeylere daha alıştım ve artık Manchester'ı sevdiğimi söyleyebilirim.

Ama İngiltere faslı benim için çok da kalıcı olmayacak onu söyleyebilirim.

Belki başka bir Avrupa ülkesi?

Neler yaptığımı yazmak içimden gelmiyor...

Sadece hayatıma devam ettim.

İyi olmaya çalışın